Het is zondag 14 mei, de tweede Moederdag die ik zelf als mama mee mag maken.
Wat wil ik graag voor Moederdag hebben? Nou, eigenlijk niet zo veel. Maar een beetje uitslapen en een ontbijtje op bed zou ik niet afslaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Toch?

De kleine man was eerst om half 7 al wakker. Papa is er zowaar uit gegaan maar de kleine man viel weer in slaap. Dus papa vroeg wakker. Tijd genoeg om dat ontbijtje te maken.
Na wat gerommel te hebben gehoord, heb ik de kamerdeur maar weer dicht getrokken en ben ik weer gaan liggen, slapen. So far so good.

Wanneer Finn weer wakker wordt, haalt papa hem uit bed en doet de ochtendronde me hem. Helemaal in orde. Ik draai me nog een keer om (want stil is het toch niet en sinds ik zelf mama ben wordt ik van elk geluidje wakker. Voorheen kon je een bom naast me laten exploderen en ik sliep er doorheen). Tegen half 10 wordt ik dan toch wakker van een deur die open gaat, een kleine man die super enthousiast naar het bed loopt en erop probeert te klimmen en een ontbijt dat volgens instructies goed in elkaar is gezet (yes!).

Het echte ontbijten op bed lukte niet echt. Papa in kwestie had een afspraak voor later die ochtend bij een vriend van ons (PC in elkaar zetten) en moest zich nog opfrissen en zelf ontbijten. Of mama even op Finn kon letten. Tuurlijk, met kind op bed en ontbijt is dat geen probleem. Al had meneer al snel van: ik wil van het bed af, ik wil speeeelen!

Dus tjah, kind van bed, mama een halve bagel verder ook van bed, snel aankleden en met kind en ontbijt weer naar beneden. Ik heb iets langer kunnen slapen dan normaal en ontbijt op bed was gebracht. Doelen behaald, toch?

Eenmaal met zijn drieën beneden snel samen ontbeten en het cadeau’tje van de opvang geopend. Mama, ik vind jou heel bij-zonder stond erop. De bij was van een voetafdruk gemaakt. Té schattig!

Papa gaat er vandoor en komt pas laat weer terug in de avond. Avondeten dus lekker met zijn tweeën en mama’s lievelingsgerecht: lasagne uit de oven en met een dikke laag kaas. Papa lust dit niet dus deze momenten pakken we.

En als ik na de fijne ochtend in de keuken stap? Tjah, voor opruimen was blijkbaar geen tijd meer geweest. Maar waar ik er normaal echt aan kan ergeren, pak ik met een lach op mijn gezicht de afwasborstel.

Aan het einde van de dag was het toch echt een hele fijne moederdag.