En leer je terwijl je het doet?
Er is een persoon die ik al jaren volg, sinds 2014. Haar naam is Michelle Schröder, de vrouw achter Making Sence of Cents.

Toen ik begon met haar te volgen, zat ik erg krap. Financieel redde ik het. Ik kreeg dat jaar een eigen appartement en had een baan waar ik minimum loon verdiende en lange dagen maakte. Ik had reiskosten die niet vergoed werden omdat ik te ‘dicht bij huis’ werkte en omdat ik met de bus naar een ander dorp moest (en met de fiets naar het busstation), had ik bijna een uur reistijd per rit.
De collega’s die ik daar had, zorgden ervoor dat ik dagelijks naar het werk kwam. Het werk zelf niet bepaald. Mijn chef(s) waren ook super aardig. We konden het altijd overal over hebben en niemand werd als minderwaardig behandeld.
Onze handen werden vies van het sorteerwerk, onze snot was zwart van het stof maar we hadden het gezellig.

Ik redde het maar kon niet sparen. En dat juist terwijl ik altijd super goed was met sparen!
Het voelde dus niet helemaal goed…

Langzaam begon ik in te lezen in hoe je extra geld kon verdienen, in de uren dat ik thuis zat. Dingen waar ik een paar minuten per dag aan kon werken als het nodig was. Eventueel op de bank of zelfs in bed (en nee, niet zúlk werk!). Gewoon dingen die ik kon doen wanneer ik er zin/tijd/energie voor had, om het mezelf wat makkelijker te maken.

Er ging een wereld voor me open: van het uittypen van de songteksten van liedjes of het ondertitelen van video’s, tot het oplezen van geschreven tekst juist weer in audiobestanden. Ook kwam ik het doen van online vragenlijsten veel tegen (enquetes). Vooral de enquetes spraken me aan gezien ik die altijd tussendoor kon doen, dus schreef ik me in voor elke die ik kon vinden die ook vanuit Nederland informatie verzamelde. Het nadeel van deze enquetes kwam ik snel tegen: ik viel bijna altijd buiten de boot van de groep die ze wouden intervieuwen. En dan heb je dus al een paar minuten ‘verspild’ aan het invullen van een voorafgaand onderzoekje waar je vervolgens niks voor kreeg behalve een ‘volgende keer beter’.
Na het invullen van 100+ van die vragenlijsten, had ik eindelijk € 1,10 op mijn account staan. De eerste € 1,00 daarvan is ook nog eens omdat je die kreeg voor het inschrijven zelf. € 0,10 verdiend aan geen idee hoeveel tijd gespendeerd te hebben aan vragenlijsten. Jammer!

Dus geen enquetes of online vragenlijsten meer voor mij.

De voice-overs doen vond ik echter veel leuker en het ondertitelen vond ik écht leuk! Ik zit er ook aan te denken dit weer meer op te pakken, al heb ik begrepen dat sinds de komst van AI, het vooral controleren is wat de AI-bot heeft geschreven, in plaats van zelf vertalen.

Ook liet ze zien hoe je websites kan testen voor Google, boeken kan lezen voor geld, spelletjes kan spelen en er iets betaald voor krijgen en nog veel meer van dit soort activiteiten.

Van schrijven heb ik altijd gehouden. Bloggen is een fijne manier om je gedachten in het open te gooien en om te reflecteren. Ook is het een prettige manier om in contact te komen met anderen. Zowel andere bloggers, maar ook met lezers die zich ófwel kunnen identificeren in wat je schrijft of zichzelf juist totaal niet in het verhaal herkennen. Beide is leuk!

Voor een paar websites heb ik betaalde artikelen geschreven over een gegeven onderwerp. Maar wat ik zelf prettiger vond, was het testen van recepten, het schrijven van work-outs en DIY’s uitproberen en te reviewen. Dit kriebelt nog steeds heel erg bij mij.

Die kriebels maken gevoelens los; ik kan dit toch ook zelf? Niet alleen dat schrijven wat anderen willen dat ik schrijf, maar juist over daar waar mijn eigen passies liggen! En ik heb héél veel hobbies en heb snel ergens passie voor, haha!

Michelle schrijft ook altijd over het bloggen zelf.

En ondanks dat het nu al bijna 10 jaar later is, schrijft ze hier nog steeds over. Elke week ontvang ik nog steeds e-mails van haar, over extra inkomsten creëren, over doen waar je passie ligt, over bloggen… En mijn liefde voor schrijven is er nog steeds, nu ook begin 2024. Ik heb ondertussen al tientallen artikelen geschreven, verhalen geschreven, maar nooit op publiceren gedrukt (of heel zelden… of weer offline gehaald).
In het Engels, in het Nederlands, een hele map met ideeën, half uitgewerkte schrijfstukken, een paar woordjes. Alles staat nog altijd in een folder op mijn externe harde schijf, wachtende om afgemaakt of gepubliceerd te worden. Een groot deel is totaal niet meer relevant of van toepassing op mijn huidige leven. Over sommige kan ik hard lachen juist omdát ik toen in zo’n andere levensfase zat. Het is erg leuk ze terug te lezen, een beetje als een digitaal dagboek.

Het grappige is, zo ook dit blogpost.

Het leven heeft me recent weer laten denken; wat wil ik nou eigenlijk echt in het leven?
Reizen. Mijn (ons) eigen huis. Een eigen gezin. Genoeg achter de hand zodat ik met 60 jaar met pensioen kan in plaats van bijna 73 jaar met de huidige pensioenplannen. Meer vrije tijd dan ik nu heb. Dingen doen die ik écht leuk vind en niet omdat ze moeten.

Mijn eigen gezin is er nu. Toen ik dit bericht oorspronkelijk schreef, was mijn zoon bijna 1 jaar oud. Ondertussen is hij twee en een paar maanden!
We wonen in een huurhuis dat eigenlijk prima is, maar ook ruimer kan. Op de zolder willen we graag verbouwen zodat we meer opbergruimte hebben en ik een hobby ruimte kan creëren daar.
We wouden nieuw meubilair, dat is er afgelopen jaar gekomen. We willen nog een paar aanpassingen doen met de tuin, de badkamer. Een nieuw bed staat ook nog op de planning. En zonwering, want boven wordt het bijna 30 graden in de zomer (en ik ben echt geen fan van de airo, al gebruiken we nu wel een mobiele unit om de kamer van onze zoon af te koelen wanneer het zo warm is).
Een ruimere auto staat ook op de wishlist, gezien we nu Tetris spelen als we ergens heen gaan. Maar dit zijn allemaal materialistische dingen die we voor het gezin willen.

Dus, intussen in bijna 10 jaar tijd, heb ik de knop ‘publiceren’ nog nooit voor dit bericht gebruikt.
En in een gesprek met mijn schoonzusje een jaar geleden nu, begon het weer te borrelen…
Ze heeft recent een nieuwe woning gekocht, vlak daarna haar baan opgezegd omdat ze op haar werk niet meer gelukkig was en is intussentijd ook nog ‘even’ getrouwt. Ondertussen heeft ook zij een zoontje mogen verwelkomen.

In 2023 is de bal al heel erg gaan rollen, om een switch te maken in dat wat mij gelukkig maakt. Zo ben ik van een kantoorbaan naar de opleiding Gespecialiseerd Pedagogisch Medewerker gegaan. Hierbij werk ik 3 dagen in de week en ga ik 1 dag in de week naar school. Het is pittig omdat het veel is, naast slapeloze nachten met een peuter die ook ineens veel vaker naar de opvang gaat. Ik ben veel moe en probeer veel te slapen op momenten dat de peuter ook slaapt, ik niet aan het werk of met school bezig ben, of aan het opruimen/schoonmaken ben.
Maar ik haal er zó veel meer energie uit!

En nog steeds krijg ik elke week een e-mail van Michelle, dat heb ik nooit uitgeschakeld. Want het blijft kriebelen. En de meest recente e-mail ging weer over bloggen. Is het te laat om een blog te starten in 2024? Nee, het is nooit te laat om een blog te starten. Zelfs niet 10 jaar later.
Maar waar ze eerst een heel stappenplan beschreef van hoe je het beste/snelste/you-name-it een blog kan starten, was dit bericht veel naakter: Just start! Because, if not now, then when? Oftewel, begin gewoon! Want als je het nu niet doet, wanneer dan wel?
Al is het maar 1 blog post, al is het een introductie van wie jij bent of wilt doen. Je blog hoeft niet gelijk perfect te zijn. Maar als je nooit op publiceren drukt, komt er nooit wat.

Dus, naast de berichten die ik al had geschreven voor Dagboek van een Moeder, ga ik gewoon beginnen te schrijven over waar mijn passies liggen.
Het knutselen en de DIY’s zal je voorbij zien komen. Je zal berichten over het moederschap voorbij zien komen. Over materialen die ik gebruik, mijn reviews over producten die ik gebruik of heb gebruikt. Over hoe ik me een weg ga banen naar meer rust en vrijheid in mijn hoofd en leven.

Ga je met me mee op deze reis?